Sorry voor mijn broertje

16 mei 2018

‘Met dat haar van je,’ zei de kaasjongen, hij sneed een kilo belegen af en gaf me een stukje om te proeven, ‘doe je me denken aan iets van vroeger.’
‘Martijn,’ zei zijn collega. ‘Gedraag je.’
‘Van vroeger?’ vroeg ik.
‘Ja,’ zei de kaasjongen. ‘Een beest. Van vroeger.’
‘O,’ zei ik, ik merkte dat ik mijn hoofd een beetje scheef hield, zoals ik soms doe als ik iemand interview en mijn oordeel zo lang mogelijk uitstel, ‘wat voor beest van vroeger precies?’
‘Zo’n kleine, witte,’ zei de kaasjongen, die dus Martijn heette. Hij dacht even na. ‘Van héél vroeger.’
‘Sorry, sorry, sorry voor mijn broertje,’ zei zijn zus.
‘Hoe heette die nou, joh?’ zei Martijn de kaasjongen.
Zijn zus zuchtte en zei: ‘Da’s dan € 9,65.’
Ik gaf haar geld en dacht aan beesten, kleine witte, van héél vroeger.
‘Ik weet het al,’ zei Martijn. ‘Calimero.’

Zijn zus schudde haar hoofd en gaf me de kilo belegen. Er kwam een vrouw naast me staan, de kaasjongen wendde zich naar haar toe, zijn zus zuchtte weer, en Calimero liep weg, met de kaas.

 

 

Hier lees je over mijn superawkward poging tot contact met de buurvrouw.
En hm, dit gesprek verliep ook niet helemaal lekker.

 

 


Geef een reactie